सन 2006 साली डॉ. अभय व डॉ. राणी बंग यांच्या प्रेरणेने सुरु झालेला'निर्माण' हा युवांसाठीचा उपक्रम...
'अर्थपूर्ण जीवनाचा समाजात शोध'ही संकल्पना मध्यवर्ती ठेवून तरुणांसाठी विकसित केलेली ही एक शिक्षणप्रक्रिया...
समाजात सकारात्मक बदल घडवून आणण्यासाठी विविध समस्यांचे आव्हान स्वीकारणा-या व त्याद्वारे स्वत:च्या आयुष्याचा अर्थ शोधू इच्छिणा-या युवा प्रयोगवीरांचा हा समुदाय...
'मी व माझे' याच्या संकुचित सीमा ओलांडून,त्यापलीकडील वास्तवाला आपल्या कवेत घेण्यासाठी स्वत:च्या बुद्धीच्या,मनाच्या व कर्तृत्वाच्या कक्षा विस्तारणा-या निर्माणींच्या प्रयत्नांचे संकलन म्हणजे "सीमोल्लंघन"!
गेल्या एका महिन्यातील निर्माणींच्या धडपडींचे थोडक्यात पण नेमके वृत्त दर महिन्याला आपल्यासाठी घेऊन येतील निखिल जोशीjosnikhil[at]gmail[dot]com, केदार आडकर kedaradkar[at]gmail[dot]comव सीमोल्लंघन टीम!

निर्माणबद्दल अधिक माहितीसाठी -http://nirman.mkcl.org,http://en.wikipedia.org/wiki/Nirman

Monday, 1 May 2017

या अंकात

नमस्कार मित्रमैत्रिणींनो...

कसे आहात?
नुकतीच सर्चमध्ये वार्षिक आढावा बैठक झाली, त्यामध्ये निर्माणच्या कामाचे देखील सादरीकरण झाले. या निमित्ताने ‘कृती निर्माण’ अंतर्गत गेल्या वर्षभरात जे कृती कार्यक्रम झाले त्याच्याकडे मागे वळून पाहता आले.
निर्माणींना कृतीतून शिक्षणाच्या संधी उपलब्ध करून देण्यासाठी ह्या कार्यक्रमाची सुरवात करण्यात आली होती.
सर्च मध्ये गेल्या वर्षभरात शस्त्रक्रिया शिबिरे, स्पेशल ओपीडी, मलेरिया व स्केबीज सर्व्हे, वार्षिक दारू व तंबाखू सर्वे, आदिवासी खेळ इ. साठी एकूण ११६ स्वयंसेवकांनी सहभाग घेतला. (त्यातील ५५ जण निर्माणचे होते)
सर्च व्यतिरिक्त रोजगार, पाणलोट, शिक्षण, शेती, आदिवासी हक्क या विषयावर काम करणाऱ्या १० NGO सोबत निवासी शिबिरे, वेगवेगळे सर्व्हे, इंटर्नशिप्स या माध्यमातून ८५ स्वयंसेवक वेगवेगळ्या कृती कार्यक्रमांत सहभागी झाले. (यात ५० निर्माणी होते). सर्च व या इतर संस्था मिळून एकूण १०८४ मनुष्यादिवस काम झाले.
या निमित्ताने निर्माणींव्यतिरिक्त इतर युवांना देखील कृतीतून शिक्षणाची संधी उपलब्ध झाली.
याअंतर्गतच दुष्काळविरोधी कृती करण्यासाठी नुकतेच सालईबन ता. जळगाव-जामोद, बुलढाणा येथे एक निवासी शिबीर आयोजित करण्यात आले होते, त्याबद्दल...

हात लगे ‘निर्माण’में

सातपुड्याच्या पायथ्याशी, जळगाव जामोद (बुलढाणा) मध्ये ‘सालईबन’ नावाची जागा आहे. विनोबांच्या भूदान यज्ञातून मिळालेली ७२ एकरची जमीन सालईबन म्हणून ओळखली जाते. सालईच्या झाडांनी कधी काळी ही जागा गच्च भरलेली असायची. कालांतराने खासगी अतिक्रमणामुळे तिथली जंगल संपत्ती हळूहळू लोप पावू लागली. सालईची बरीचशी झाडे बेकायदेशीररित्या संपवण्यात आली. ‘महात्मा गांधी लोकसेवा मंडळ’ यांनी २ वर्षांपूर्वी ही जागा तरुणाई फाऊंडेशनच्या हवाली केली होती, तिथली नैसर्गिक संपदा पुन्हा पुनरुजीवीत करावी ह्या उद्देशाने...
मागच्या वर्षीप्रमाणे ह्याही वर्षी निर्माणच्या कृती शिक्षण उपक्रमांतर्गत सालईबनला ५ दिवसीय निवासी शिबीर आयोजित करण्यात आले होते. निर्माण आणि तरुणाई फाऊंडेशनच्या मनजित सिंग यांच्या नेतृत्त्वाखाली १३ एप्रिल ते १९ एप्रिल हे शिबीर आयोजित करण्यात आले होते. शिबिरात एकूण २२ युवा सहभागी झाले होते. त्यात नागपूर, मुंबई, अकोला, पुणे, यवतमाळ, औरंगाबाद अशा वेगवेगळ्या जागेहून आलेले आणि विभिन्न शैक्षणिक पार्श्वभूमीचे युवा होते.


मागच्या वर्षीप्रमाणे ह्या वर्षी देखील शिबिरादरम्यान पाणलोटाची कामे श्रमदानातून करण्याचे नियोजन होते. Loose Boulder Checks आणि शेताच्या धुऱ्यावर Stone Bunding ची कामे करायची ठरली. नियोजित ५ दिवसांत ३ LBC बांधून पूर्ण केले. सातपुड्याच्या पायथ्याशी असलेल्या नैसर्गिक ओहोळांवर ह्या कामाचे नियोजन केले होते. शेतातून वाहून जाणारी माती अडवण्यासाठी शेताच्या धुऱ्यावर ६० मी हून अधिक लांब stone bunding चे काम पूर्ण झाले. रोहयो योजनेअंतर्गत ह्या सर्व कामाचे मूल्यमापन रु. १८,००० इतके आले. शिबिरातील कामांच्या तांत्रिक बाबींची जबाबदारी प्रतिक उंबरकर (निर्माण ६), प्रताप मारोडे (निर्माण ४) व अजय होले (निर्माण ४) यांनी पार पाडली.
शिबिरात शारीरिक श्रमासोबत बौद्धिक श्रमही शिबिरार्थ्यांनी केले. अजय होलेने (निर्माण ४) भूजल आणि पाणलोटाच्या कामांशी त्याचा संबंध शिबिरार्थ्यांना समजावून सांगितला. आकाश नवघरेने (निर्माण ६) विषमुक्त अन्न याविषयी शिबिरात चर्चा केली तर चाळीसटापरी या आदिवासी गावाचे माजी सरपंच ग्यानसिंगजी यांच्या सोबत आदिवासी जीवनावर चर्चा झाली. सालईबनाची धुरा सांभाळणारे मनजित सिंग यांच्या सामाजिक क्षेत्रातील वाटचालीविषयी ही त्यांच्याच कडून ऐकून घेतले. शिबिरात सर्वांनी मिळून आफ्रिकेतल्या बुशमन आदिवासींवर बेतलेल्या ‘गॉड्स मस्ट बी क्रेझी’ हा चित्रपट पाहिला.


शिबिरात घडलेली विशिष्ट गोष्ट म्हणजे १६ एप्रिलला सर्व शिबिरार्थ्यांनी मिळून सातपुड्याच्या जंगलातली आग विझवली. सातपुडा मानवी स्वार्थासाठी नेहमी जळत आलाय, तसाच तो त्यादिवशीही जळत होता. श्रमदान करून झाल्यावर दूरवर जळत असलेला सातपुडा बघून शिबिरार्थ्यांनी वणवा विझवायला जाण्याची इच्छा व्यक्त केली. शरीर थकलेली असतानाही सर्व शिबिरार्थी ४-५ किमीचे अंतर चालून डोंगरात आगीपर्यंत पोहोचले आणि कुठलाही अनुभव गाठशी नसताना भरपूर जोशाने आग विझवली. आग विझवून झाल्यावर रात्री समाधानी मनाने सर्वांनी जंगलात जोशपूर्ण गाणीदेखील म्हटली. मनजित सिंग यांनी जंगलाविषयी, त्याच्या शांततेविषयी, शुद्धतेविषयी, सुंदरतेविषयी शिबिरार्थ्यांना सांगितले. त्या रात्री सर्व जण जंगलाविषयी भावूक झालेले दिसले.


ह्या वेळचे सालईबन येथील कृती निर्माणचे शिबीर उत्तम पार पडले. माती, पाणी आणि जंगल या तीन महत्त्वाच्या गोष्टींविषयी शिबिरात मोलाचे मार्गदर्शन मिळाले आणि तितकीच आश्वासक, शास्त्रीय कृती केली गेली. पहिल्या दिवशी अनोळखी असलेले सर्व चेहरे शेवटच्या दिवसापर्यंत एकमेकांच्या जवळचे वाटू लागले. शिबिरार्थ्यांनी शिबिरार्थ्यांसाठी केलेला स्वयंपाक असो की मानवी साखळीत वाहून नेलेले मोठमोठाले दगड असोत, एकमेकांना हात देत चढलेला सातपुडा असो की सातपुडा चढून गेल्यावर त्वेषाने आगीवर तुटून पडणे असो... सर्वच सोबत सोबत आणि जबाबदारीने पार पडलं. शिबिरात झालेल्या शारीरिक, बौद्धिक श्रमाबद्दल आणि दाखवलेल्या धाडसाबद्दल शिबिरार्थ्यांना सलाम.
सर्व शिबिरार्थ्यांना पुढील वाटचालीसाठी खूप शुभेच्छा !
                                               
हात लगे ‘निर्माण’में, नहीं मारणे नहीं मांगने !!!


माणदेशी माणसांपर्यंत

पेशाने CA असणारी सारिका कुरनुरकर (निर्माण ५) छोट्या महिला व्यावसायिकांना आर्थिकदृष्ट्या स्वतंत्र कसे बनवता येईल या शोधात ‘माणदेशी फौंडेशन’ पर्यंत पोचली. तिचा प्रवास तिच्याच शब्दांत...

“२०१२ मध्ये मी निर्माण ५.१ शिबिरात गेले आणि तेव्हापासून विचारांचा प्रवास चालू झाला. माझं शिक्षण आणि काम यांची सांगड कशी घालता येईल? मी Chartered Accountant (CA) आहे, त्यामुळे माझा clientele हा बहुतेक वेळा श्रीमंतच असतो. २०१६ मध्ये मी पुन्हा निर्माण शिबिरात गेले. यावेळेस मात्र मला कुठल्या प्रश्नावर काम करायचं आहे? काय करायचं आहे? ह्या गोष्टी clear होत चालल्या होत्या. महिलांना financially independent बनवण्याचं काम करायचे अस मी ठरवलं होत. ह्या कॅम्प दरम्यान नायनांसोबत सविस्तर बोलता आलं. त्याच वेळी मला त्यांनी चेतना गालांबद्दल (माणदेशी फौंडेशनच्या संस्थापिका) सांगितलं. पण काही कारणांमुळे मी लगेच तिथे रूजू झाले नाही. त्यादरम्यान मी सोलापूरलाच काही प्रयोग करून बघायचं अस ठरवलं.

            सोलापुरात जे छोटे छोटे व्यवसाय करणारे लोक आहेत त्यांना भेटू लागले. उद्देश असा होता की त्यांच्यातील काही लोक निवडून त्यांना funding मिळवून द्यायचे आणि त्यांचा व्यवसाय वाढवायचा. रोज निदान ३ छोट्या व्यवसाय करणाऱ्या महिलांना भेटणे असे महिनाभर करायचं ठरवलं. पण शेवटी अस लक्षात आले की प्रश्न funding पेक्षा market मिळण्याचा आहे. त्या महिनाभरात मी खूप जणांना भेटले. मी खूप कमी बोलते आणि नवीन माणसाशी तर अजूनच कमी. त्यामुळं अचानकपणे जाऊन ‘तुम्ही किती कमावता? अजून कमावण्यासाठी काय करणार?’ असं कसं काय विचारायचं अशी मनातून भीती वाटायची. मग मी एक छोटी प्रश्नावली तयार केली. समजा मी भाजीवाली सोबत बोलत असेन तर आधी भाज्यांबद्दल, भाववाढीबद्दल असं बोलत बोलत मला पाहिजे ते पण विचारायचे. नेहमीच मला सगळे प्रश्न विचारता यायचे नाहीत, पण अशा वेळेस मी समोरच्या माणसाचा कल बघून ठरवायचे. हे सगळं करत असताना एक गोष्ट खूप प्रकर्षाने जाणवली ती म्हणजे lower economy मधले माझे एकही मित्र किंवा मैत्रीण नाहीत. ब-याच वेळा मला यांना भेटण्यासाठी ड्रायव्हर किंवा कामवाली बाई यांची मदत घ्यावी लागली. नकळतपणे का होईना, पण जात-शिक्षण-पैसा हे बघून माझ्या मित्रमैत्रिणी झाल्या की काय असंही वाटून गेलं. या दरम्यान मी भाजीवाली, फळवाले, माठ विकणारे, बिडी कामगार यांना भेटले. या भेटींतून माझे झालेले शिक्षण असे-

१)     अशिक्षित माणसाला त्याच्या व्यवसायातील जाण आणि माहिती खूप जास्त असते.
२)     ही माणसे दिवसाला साधारणपणे ८-१० तास खूप मेहनतीचं काम करतात, पण त्याचा मोबदला साधारणपणे फक्त १००-१५० रुपये मिळतो.
३)     त्यांना जेवणाची किंवा TOILET ची वेगळी जागा अशी सुविधा नसते.
४)     १-२ दिवस सुट्टी घेतली तर त्यांचं उत्पन्न बुडते.
५)     कुटुंबातील २ व्यक्ती तरी एकाच व्यवसायावर अवलंबून असतात.
मी डिसेंबर २०१६ पासून ‘माणदेशी’ सोबत काम सुरू केलं. मी महिन्यातील काही दिवस तिथे जाऊन काम करते. साधारणपणे १९९४-९५ मध्ये चेतना गालांनी माणदेशी बँकदेखील चालू केली. व्यवसाय कसा सुरू करायचा? कसा वाढवायचा? skill develop कशा करायच्या? त्यांना लागणारं funding बँकेमार्फत कसे मिळवायचे? यावर माणदेशी काम करते. डिसेंबरमध्ये मी म्हसवड, वडूज, दहिवडी आणि सातारा या गावातील माणदेशीमुळे फायदा झालेल्या महिलांना भेटावं असं ठरलं होतं. मी ८ दिवस तिथे होते. ३० महिलांना भेटले. या दरम्यान मी परत परत वडापाव, भेळ, beauty parlor, खानावळ, चहा असे व्यवसाय करणा-या बायकांना भेटत होते. यावेळेस देखील निरीक्षण हेच होतं की त्यांना त्यांच्या व्यवसायातल जास्त कळतं. मी कधी कधी माझ्या विचारांप्रमाणे, किंवा खूप sophisticated पद्धतीने त्यांना सांगायचे. पण मी सांगत आहे ते कसं व्यावहारिक नाही हे मला त्या पटवून सांगायच्या. कधी कधी त्यांचे प्रश्नच मुळात किती वेगळे आहेत हे जाणवायचं. उदा. मी वडूज मध्ये एका किराणा दुकानदर महिलेला भेटले होते. मी तिला ५-७ मिनिटे तिने १० रुपये तरी दिवसाला बाजूला काढून ठेवायला पाहिजेत असं सांगत होते. तिने ऐकून घेतलं माझं, आणि म्हणाली, ‘अगं काय करू पैसे बाजूला ठेवून? ठेवले की ते दारूत जातात.’ यावर मला काहीच बोलता आले नाही.
जानेवारीपासून मला वेगळी जबाबदारी दिली गेली. नाशिक येथे माणदेशी आणि HUL Company या दोघांच्या माध्यमातून नवीन शाखेचं काम सुरू झालं होतं. त्याची project co-ordinaor म्हणून मी काम बघत आहे. तिथे मी महिन्यातील काही दिवस जाऊन काम करते. यादरम्यान अजून एक शिक्षण असं झालं की financially Independent असणं तर गरजेचं आहेच, पण त्याबरोबरच लोकांच्या हातात काम असणंही तेवढंच गरजेचं आहे.”
सारिकाला तिच्या वाटचालीसाठी मनापासून शुभेच्छा!
माणदेशी बद्दल अधिक माहितीसाठी - http://www.manndeshifoundation.org/

सारिका कुरनुरकर, निर्माण ५

वार्षिक कौतुक कार्यक्रम ‘अपनी शाला’, मुंबई

मुंबईतील अम्रिता नायर व तिच्या २ मैत्रिणींनी मिळून २०१३ ला ‘अपनी शाला’ या NGO ची सुरवात केली.
शाळकरी मुलांच्यात (वयोगट: वय वर्षे १३) जीवन कौशल्यांचा विकास करणं आणि त्यातून त्यांच्या जीवनात व पर्यायाने समाजात सकारात्मक बदल घडवण्याचं काम ‘अपनी शाला’ करते आहे. ‘अपनी शाला’ ही मुख्यत्त्वे करून मुंबईमधील महानगरपालिकेच्या शाळांसोबत व इतर NGOs सोबत काम करते. त्यांचे मुलांसोबतचे मुख्य २ प्रोग्राम आहेत. Service Learning Programme (SLP) आणि Life Skill Development (LSD). त्यासोबतच वर्गांत मुलांसाठी सामाजिक व भावनिक पातळीवर खेळकर वातावरण निर्माण करण्यासाठी ‘अपनी शाला’ Teacher’s Training Programme ही राबवते.
SLP मध्ये गांधीजींच्या नयी तालीम पद्धतीवर आधारित प्रत्यक्ष कृतीद्वारे मुलांचे शिक्षण होणे अपेक्षित असते. परिसरातील एखादी समस्या निवडून मुले त्या समस्येचा खोलवर अभ्यास करतात आणि ती समस्या कमी करण्यासाठी किंबहुना सोडवण्यासाठी प्रयत्न करतात. LSD या उपक्रमाअंतर्गत ‘अपनी शाला’ ची टीम इ. ७ वी च्या मुलांसोबत काम करतात. त्यासाठी प्रत्येक शाळेच्या वेळापत्रकात आठवड्यातील एक तास ‘अपनी शाला’ कार्यक्रमासाठी असतो. यात खेळ, नाटक, कलेच्या माध्यमातून मुलांमध्ये आत्मविश्वास, नेतृत्वगुण, संवादकौशल्य, सहवेदना ही जीवनकौशल्ये रुजवण्यासाठी प्रयत्न केले जातात.


‘अपनी शाला’ ३ मुख्य उद्दिष्टांवर काम करते.
  1. -          नाटक, खेळ, कला यांच्या माध्यमातून मुलांमध्ये जीवन कौशल्ये रुजवणे
  2. -          सरकारी शाळांत अमलांत आणता येतील व दुसरीकडेही वापरता येईल (Replicable) असे  मॉडेल बनवणे
  3. -          जीवन कौशल्य कार्यक्रमाची या शाळांत सक्षमरीत्या तसेच स्वतंत्र अंमलबजावणी करणे


प्रत्येक शैक्षणिक वर्ष संपल्यानंतर मुलांनी वर्षभर केलेल्या कृतिकार्यक्रमांचा आढावा घेण्यासाठी कौतुक सोहळ्याचे आयोजन केले जाते. यावर्षीचा हा दिवसभराचा कार्यक्रम १५ एप्रिलला चेंबूर येथील एका शाळेत आयोजित केला होता. त्यात शाळांमधील १३५ मुलांनी सहभाग नोंदवला होता. यात मुलांनी वर्षभर केलेल्या वेगवेगळ्या कृतिकार्यक्रमांचे सादरीकरण केले. मुलांनी कचरा, दारू-नशा, मुलींची छेडछाड, पाणी, पर्यावरण, भांडणं, उघड्या नाल्या या समस्यांवर आपापल्या परिसरात कृतिकार्यक्रम केलेले होते. त्यात ठरवलेल्या विषयाबद्दलचं ज्ञान मिळवणे, त्याविषयी अभ्यास करणे (सर्वे, मुलाखती, निरीक्षण), त्यावर कृती करणे, ती समस्या कमी व्हावी म्हणून उपाय सुचवणे असे कृतिकार्यक्रमाचे स्वरूप असते. कृतिकार्यक्रमांच्या प्रदर्शनात मुलांनी फाईलच्या स्वरूपातील रिपोर्ट्स दाखवणे, नाटक सादर करणे आणि गाणे यांचा समावेश केला होता. त्यासोबत प्रत्येक गटाने त्यांच्या कामाचे पोस्टर बनवून ते देखील Gallery walk साठी ठेवले होते. कृतिकार्यक्रमांच्या सादरीकारणानंतर या विषयांवर मुलांच्या कार्यशाळादेखील झाल्या. त्यात मुले वरील प्रकारच्या समस्यांवर कसे काम करू शकतात यावर भर देण्यात आला होता. त्यानंतर मुलांनी Art Activity अंतर्गत अतिशय कलात्मक पद्धतीने कापडी पिशव्या रंगवल्या व शेवटी प्रमाणपत्राचे वितरण करून व मुलांना गिफ्ट्स व खाऊ देऊन कार्यक्रमाची सांगता झाली.
निर्माण ७ च्या प्रणाली सिसोदिया, शैलेश जाधव, पूजा कुंभार आणि शीतल म्होपरेकर यांनी या कार्यक्रमात स्वयंसेवक म्हणून काम केले. एकूण अपनी शालाच्या volunteering चा खुप चांगला अनुभव निर्माणींना मिळाला.
प्रफुल्ल, प्रणाली व शैलेश करत असलेल्या कुमार निर्माणच्या कामाशी बऱ्याच अंशी साधर्म्य असलेले हे काम असल्याने ह्या कार्यक्रमात मिळालेल्या अनुभवाचा फायदा नक्कीच होईल असे प्रणालीने सांगितले.
‘अपनी शाला’ चे काम जाणून घेण्यासाठी खाली दिलेली लिंक नक्की बघा:

प्रणाली सिसोदिया, निर्माण ७

नमिताला ‘जिल्हा स्वच्छ भारत प्रेरक’ ची फेलोशिप

भारताचे पंतप्रधान नरेन्द्र मोदी ह्यांनी २ ऑक्टोबर २०१४ मध्ये स्वच्छ भारत अभियानाची घोषणा केली व महात्मा गांधीना त्यांच्या १५० व्या जयंतीनिमित्त ‘संपूर्णभारत देश २ऑक्टोबर २०१९ पर्यंत हागणदारी मुक्त करू  असा निश्चयकरून  एक अर्थपूर्ण आदरांजली देण्याचे ठरवले.
स्वच्छ भारत अभियानाला विविध प्रकारे मदतीचे हात मिळत असतानाच टाटा समूहाचे प्रमुख श्री रतन टाटा ह्यांनी ‘भारत सरकार’ आणि मिनिस्ट्री ऑफ ड्रिंकिंग वोटर अंड सैनिटेशन’ ह्यांच्या सहयोगाने ‘जिल्हा स्वच्छ भारत प्रेरक’ या एक वर्षाच्या नव्या फेलोशिपची घोषणा केली. फेलोशिप अंतर्गत संपूर्ण भारतातील विविध जिल्ह्यांमध्ये एकूण ६०० प्रेरक पुढील एक वर्षासाठी स्वच्छ भारत मिशन (ग्रामीण) विभागात कार्यरत असणार आहेत
 नमिताचे काम नाशिक जिल्ह्यात असून जिल्हा परिषदेतील स्वच्छ भारत मिशन (ग्रामीण) च्या टीमबरोबर गेल्या एका महिन्यापासून तिने काम सुरु केले आहे. तालुक्यांना भेटी देऊन सरपंच, ग्रामसेवक व इतर कर्मचाऱ्यांना स्वच्छ भारत अभियानासाठी विकसित केलेल्या मोबाईल application चे प्रशिक्षण देणे व प्रात्यक्षिके दाखवणे, application मधील जमवलेल्या माहितीचे  विश्लेषण करणे, मिनिस्ट्रीच्या वेबसाईट वरील जिल्ह्याची माहिती अपडेट करणे, सकाळी लवकर गावांमध्ये जाऊन पोलिसांच्या मदतीने उघड्यावर शौचास जाणाऱ्या व्यक्तींना गाठून त्यांना समजावणे व गरज पडल्यास ताकीद देणे, घरभेटी देऊन शौचालय न बांधण्याची कारणे जाणून घेणे व आवश्यक ती सर्व मदत करणे, जनजागृतीचे विविध कार्यक्रम गावांमध्ये राबविणे अशा अनेक जबाबदाऱ्या ती  पार पाडत आहे.
नमिताला पुढच्या कामासाठी खूप शुभेच्छा.

नमिता भावे,निर्माण ७

डॉक्टर - जिथे गरज आहे तिथे!

वैद्यकीय शिक्षण पूर्ण केल्यानंतर MOship पूर्ण करून ग्रामीण / आदिवासी भागात एक वर्ष आरोग्यसेवा देणाऱ्या निर्माणी डॉक्टरांच्या यादीत निर्माणच्या अजून एका मित्राने भर घातली. औरंगाबादच्या शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयातून शिक्षण पूर्ण केलेल्या डॉ. अरुण घुले याने प्राथमिक आरोग्य केंद्र, विडा’ (ता केज, जि बीड) येथे १ एप्रिल २०१७ पासून वैद्यकीय अधिकारी म्हणून कामास सुरवात केली.
एकीकडे आजच्या या स्पर्धेच्या (खरंतर स्पर्धा परीक्षांच्या) युगात शासकीय यंत्रणेतील नोकरीसाठी तरुणांमध्ये जीवघेणी स्पर्धा सुरु असताना दुसरीकडे आपल्या वैद्यकीय क्षेञात या सरकारी नोकरीबद्दल अनास्था का? असा प्रश्न अरुणला नेहमी सतावत होता. याचं उत्तर शोधण्यासाठी आधी पहावे करुनया तत्वावर अरुणने स्वतः वैद्यकीय अधिकारी म्हणून काम करून पाहण्याचा निर्णय घेतला.
आपल्या शासकीय यंत्रणेतील भ्रष्ट कामाचा अनुभव त्याला अगदी सुरवातीलाच आला. वैद्यकीय अधिकाऱ्यांची कमतरता असूनही कामाची जागा निवडताना अरुणला जागोजागी संघर्ष करावा लागला. पैसे दिल्याशिवाय काम होत नाहीहेच वाक्य सगळीकडे कानावर पडत असताना खमक्या अरुणने काहीतरी दिलंच पाहिजेअस आहे तर या अन्यायाला लढाच द्यायला सुरवात केली आणि अधिकाऱ्यांचे भ्रष्ट वर्तन जनतेसमोर उघडकीस आणण्याची ताकीदच अधिकाऱ्यांना दिली! त्यावर मात्र अपोआप सूत्रे हलली आणि अरुणला नोकरी मिळाली.
विडा गावातील लोकांच्या आरोग्याच्या समस्या समजावून घेऊन त्या सोडवण्याच्या, आणि त्यांचे आरोग्य अधिक निरोगी करण्याच्या निर्धाराने कामाला सुरवात करणाऱ्या अरुणला आपण सर्वजण मनःपूर्वक शुभेच्छा देऊया...

अरुण घुले, निर्माण ५